logo
This is Photoshop's version of Lorem Ipsum. Proin gravida nibh vel velit auctor aliquet. Aenean sollicitudin, lorem quis bibendum auctornisi elit consequat
Latest Posts
+387648592568
info@GOtravel.com
989365604042+
بالا
 

مهترین ترین نقاط تاریخی و دیدنی اصفهان + عکس

مهترین ترین نقاط تاریخی و دیدنی اصفهان + عکس

مجله گردشگری نقش رستم گشت شیراز

مسجد شیخ لطف الله

موقعیت : ضلع شرقی میدان امام – سال تاسیس : ۱۲ هجری قمری دوره شاه عباس اول صفوی – معمار: استاد محمد رضا اصفهانی در مدت ۱۸ سال بنا شد – خطاط: علی رضا عباسی
از ویژگی های خاص این مسجد نداشتن صحن و مناره که در تمامی مساجد اسلامی جز لاینفک بنا است،چرخش ۴۵ درجه ای که از محور شمال به جنوب نسبت به محور قبله دارد ،گنبد کم ارتفاع مسجد،محراب بیبدیل مسجد وکتیبه های نفیس و طره های سر در که درون گلدان مرمرین جای گرفته اند است .

در ضلع شرقی میدان نقش جهان و روبروی کاخ عالی قاپو، مسجدی واقع شده که در دوران صفویه آن را مسجد صدر و فتح الله نیز می نامیدند.طرح این مسجد در زمانی که نقشه چهارباغ و باغ هزار جریب به مرحله اجرا درآمد ریخته شد و در دورانی که معماری صفویه به شکوفایی رسیده بود مورد بهره برداری قرار گرفت.آنچه مسجد شیخ لطف الله را در عداد نمونه های بارز هنر ایرانی- اسلامی قرار می دهد اندازه کوچک و هماهنگی آن با بناهای اطراف میدان است.
سردر زیبا و پرکار مسجد در سال ۱۰۱۲ به پایان رسید اما بقیه مسجد و تزئینات کاشیکاری آن تا سال ۱۰۲۸ هجری بطول انجامید.
کتیبه سردر که به خط ثلث بسیار زیبا با کاشی سفید معرق بر زمینه لاجوردی نوشته شده سال ۱۰۱۲ و امضا علیرضا عباسی خوشنویس برجسته عصر صفوی را نشان می دهد.

مسجد را شاه عباس اول به احترام و افتخار شیخ لطف الله جبل عاملی روحانی شیعه آن روزگار که از لبنان به ایران آمده بود ساخته است. تا به عبادت اهل حرم و خود وی اختصاص داشته باشد. مدرسه ای نیز در کنار مسجد برای تدریس این دانشمند برجسته ساخته شد که امروز اثری از آن نیست.
شاید به همین دلیل است که جهانگردان اروپائی عصر صفوی که هر بنائی را با کنجکاوی و موشکافی بازدید کرده اند کمتر از این مسجد مطلب نوشته اند و فقط پیتر و دولاواله به توصیف آن پرداخته است. اوژن فلا ندن فرانسوی نیز در زمان قاجار درباره آن مطلب نوشته است.
از ویژگیهای مسجد چرخش ۴۵ درجه ای است که از محور شمال به جنوب نسبت به محور قبله دارد. این گردش که در اصلاح معماران سنتی ایران پاشنه نامیده می شود چنان ماهرانه صورت گرفته که به هیچ روی توجه بیننده را جلب نمی کند.
این چرخش باعث شده تا بازدید کننده پس از گذشتن از مدخل تاریک و بعد از عبور از راهرو طویل متصل به آن به فضای اصلی و محوطه زیر گنبد وارد شود.
گنبد کم ارتفاع مسجد حاوی خطوط اسلیمی است که به طرز باشکوهی بر زمینه خاکی رنگ گنبد گسترده شد، هماهنگی بی نظیری را در نقش و طرح و رنگ به نمایش می گذارد.
محراب بی بدیل مسجد شیخ لطف الله که تاریخ ۱۰۲۸ و امضاء محمد رضا بن استاد حسین بنا اصفهانی را بر خود دارد از شاهکارهای معماری و هنر اسلامی ایرانی است که هر بیننده را به اعجاب و تحسین وامی دارد.

کتیبه خارجی گنبد به خط ثلث با کاشی سفید معرق بر زمینه لاجوردی حاوی سوره های قرآن کریم است. خطوط کتیبه های داخل گنبد مسجد را علیرضا عباسی و خطاط دیگری که شهرت چندانی ندارد و نام او استاد باقر بنا است نوشته اند.
مضمون این کتیبه ها آیات قرآنی و عبارت مذهبی است. علاوه بر آن خطوط بنائی با کاشی مشکی بر زمینه سفید آیات قرآنی کتابت شده است.
در چهارگوشه داخل مسجد نیز بار دیگر آیاتی با خط ثلث سفید بر زمینه لاجوردی با کاشی سفید معرق نوشته شده است. در ضلع شرقی و غربی مسجد شیخ لطف الله اشعاری به زبان عربی که آن هم به خط ثلث است نوشته شده که بنا به اظهار کارشناسان سراینده آنها شیخ بهائی است. خطاط این کتیبه ها نیز باقر بنا است.
در جلو مسجد حوض ۸ گوش بسیار زیبائی وجود داشته که پیوسته لبریز از آب بوده است. این حوض را در اواخر دوره قاجار خراب کرده اند.
اگر چه اختصاصی بودن مسجد باعث شده که سیاحان کمتری درباره آن مطلب بنویسند اما می توان ادعا کرد مسجد شیخ لطف الله در عداد آثار شاخص و مشهور عصر صفویه است.
وجود کتیبه های نفیس و طره های سردر که در درون گلدان مرمرین جای می گیرند آنچنان زیبائی جاودانه در ذهن یننده بیدار می کنند که این یقین برای او حاصل می شود که معماری این اثر الهامی بوده است.

کلیسای و موزه وانک اصفهان

 

قدمت موزه کلیسای وانک به صد سال پیش یعنی ،سال های ۱۹۰۵ ـ۱۹۰۶ میلادی / ۱۳۲۳ـ ۱۳۲۴ه ق باز می گردد. در این تاریخ به کوشش و یاری طاطاووس هونـانیـان، فـرزند هاروتون هونانیان، نویسنده کتاب تاریخ جلفای اصفهان اتاق هایی در ضلع شمالی حیاط کلیسای وانک برای نگهداری و نمایش کتاب ها، نسخه های خطی و اشیای تاریخی ساخته شدند. این اتاق ها تا۱۹۳۰ م به طور هم زمان به منزله موزه و کتابخانه مورد استفاده قرار می گرفتند.
بین سال های۱۹۳۰ـ۱۹۳۳م سرکیس خاچاطوریان، نقاش و هنرمند معروف ارمنی ، که تحصیلکرده اروپا بود به دعوت حکومت وقت از اروپا به ایران آمد.

سفر وی به منظور مرمت و کپی برداری از نقاشی های بناهای دوران صفوی بود. خاچاطوریان پس از اتمام کار خود در اصفهان نمونه هایی را که تهیه کرده بود در تهران، پاریس، قاهره، لندن، نیویورک و سایر شهرها به نمایش گذاشت و به این ترتیب هنرشناسان غرب را با هنر نقاشی و معماری زیبای مکتب اصفهان آشنا ساخت.

از جمله فعالیت های او می توان به برگزاری کلاس های نقاشی و پیشنهاد تاسیس موزه کلیسای وانک و همکاری در بنیان گذاری این موزه اشاره کرد.

کلیسای وانک اصفهان به همت و با همکاری استپان هانانیان و ماردیروس آبکاریان اشیای قدیمی، تابلوهای رنگ روغن، نسخه های خطی و آثار ارزشمندی که جلفایی ها از اروپا و کشورهای آسیایی به ایران آورده بودند گردآوری و به موزه منتقل شدند.
با گذشت چهل سال از زمان تاسیس موزه و با توجه به رشد و توسعه روزافزون صنعت جهانگردی در کشور، خصوصا در شهر اصفهان و اهمیت و لزوم حفظ میراث هنری و فرهنگ بومی ارمنیان جلفا، شورای خلیفه گری اصفهان در صدد برآمد تا موزه ای مطابق با اصول و مبانی روز تاسیس کند. بنابراین در پی جلساتی که شوراهای خلیفه گری اصفهان و تهران در ۱۹۶۸ میلادی برگزار کردند تصمیم بر آن شد که با در نظر گرفتن موقعیت جغرافیایی و سیاسی جلفا موزه جدید در اصفهان و در شمال محراب کلیسای وانک بنا شود.
ساخت بنای موزه در مه ۱۹۷۱ میلادی /۱۳۵۰هـ ش به اتمام رسید. و خلیفه گارِگین سارکسیان اطلاعیه ای خطاب به کلیساها و اهالی جلفا صادر کرد مبنی بر اینکه در صورت تمایل اشیای قدیمی و با ارزشی را که در منازل و کلیساها نگه می دارند به موزه کلیسای وانک اهدا کنند.
سرانجام در ۲۴ اکتبر۱۹۷۱ م موزه با حضور استاندار اصفهان، پیشوایان مذهبی و نمایندگان شوراهای خلیفه گری اصفهان و تهران، نماینده مجلس اصفهان و جنوب ایران، روزنامه نگاران و نماینده هایی از شهرهای ارمنی نشین ایران افتتاح شد.

با توجه به تاریخ تأسیس موزه کلیسای وانک این کلیسا از پیشگامان موزه داری در تاریخ ایران محسوب می شود.
موزه دو طبقه کلیسای وانک دارای دو تالار نمایش با چندین ویترین ثابت و سیار است. حدود ۸۵۰ شی ای که در موزه کلیسای وانک به نمایش گذاشته شده اند متعلق به سده های ۱۶ تا ۲۰ میلادی اند.
از آنجایی که اکثر اشیای موزه اهدایی هستند در کنار توضیحات مربوط به هر شی مشخصات و اطلاعاتی نیز در مورد اهداکننده یا اهداکنندگان دیده می شود که در موزه های معمولی کمتر به چنین موردی برمی خوریم

کلیسای وانک اصفهان

سی و سه پل اصفهان

 

سی و سه پل که در دوره صفویه روی زاینده رود احداث شده است.
این پل معروف به پل الله وردیخان سی و سه چشمه، چهارباغ، جلفا و زاینده رود است. این پل در گذشته «پل جلفا» نامیده می‌ شد .

به الله وردیخان نیز معروف است، زیرا سردار مشهور شاه عباس اول که به ساختن این پل مامور شده بود به این نام نامیده می‌ شد.

این پل که چهارباغ عباسی را به چهارباغ بالا متصل می‌کند قبلا ۴۰ چشمه داشته اما امروز بیش از سی و سه چشمه آن باقی نمانده است و بقیه آنها مسدود شده‌اند.

سی و سه پل ۲۹۵ متر طول و ۱۳٫۷۵ متر عرض دارد و در زمره اولین آثاری است که شاه عباس اول دستور ساختن آن را داده است.

در طرفین پل معبر باریک مسقفی است که در سراسر طول پل دیده می‌شود. سی و سه پل دارای یک پیاده رو برای گردش در بالا و یک پیاده رو در پایین است.

پیاده رو پائین گذرگاه مسقفی است که میان پایه‌های مرکزی پل و به فاصله کمی از بستر رودخانه ایجاد شده است.

در دوران صفویه جـشن آبریزان یا آبریزکان در کنار زاینده رود و در نزدیکی این پل برگزار می‌شده است.

در این جشن که در ۱۳ تیرماه هر سال برگزار می‌شد مردم با پاشیدن آب و گلاب روی یکدیگر در این مراسم شرکت می‌کرده‌اند.

مصالحی که در ساخت سی و سه پل به کار رفته، آجر در قسمت فوقانی و سنگ در طبقه تحتانی پل است.

پل الله وردیخان که در سال ۱۰۱۱ هجری بنا شده است از آثار مشهور اصفهان است که اکثر سیاحان و جهانگردان به توصیف آن پرداخته‌اند.

سی و سه پل اصفهان

 

 

 

پل خواجو در شهر اصفهان

این پل در شرق پل الله‌وردی خان یا سی و سه پل واقع است. پل خواجو یا پل شاهی به دستور شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۰ قمری روی ویرانه‌های پلی از دوره تیموری ساخته شد و در دوره صفویه یکی از زیباترین پل‌های جهان به شمارمی‌رفت.

وسط پل ساختمانی شامل چند اتاق مزین به نقاشی دارد وجود دارد که این اتاق‌ها اختصاص به بزرگان و امرائی داشت که به هنگام ایجاد دریاچه مصنوعی مسابقات شنا و قایقرانی را تماشا می‌کردند.

پل خواجو به دلیل معماری و تزئینات کاشیکاری نسبت به سایر پل‌ های زاینده رود برتری دارد.

هدف شاه عباس دوم از احداث این پل ارتباط دو قسمت محله خواجو و دروازه حسن آباد به تخت فولاد و راه شیراز بود که به پل حسن آباد و پل شیراز نیز شهرت دارد.

طول پل ۱۳۳متر و عرض آن ۱۲متر، همراه با تزئینات کاشیکاری فراوان از آثار بسیار ممتاز اصفهان است.

پل خواجو به هنگام طغیان آب زاینده رود، منظره بسیار جالبی به خود می گیرد. برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او در وسط پل، ساختمان مخصوصی که به نام بیگلربیگی شهرت دارد، بنا شده که هم اکنون وجود دارد و اطاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی است.

اطراف پل مانند قدیم در ایام بهار و تابستان و روزهاى تعطیل، محل گردشگاه عموم مردم است. این پل را با اسامى بابا رکن الدین، خواجو، گبرها، شیراز، حسن آباد، پل شاهى تیمورى خوانده‏اند.

 

 

 

مهترین ترین نقاط تاریخی و دیدنی اصفهان

که شهر  اصفهان یکی بهترین از جاذبه های گردشگری ایران  واسه تور داخلی هست که بصورت تور تاریخی می باشد

دیدگاه ها:

ارسال پاسخ: